Μας άφησε ο Μανώλης Παπαδόπουλος σε ηλικία 57 ετών.
Από το ποδόσφαιρο της … βαθιάς εποχής, παιδί του Ντούσαν, άνθρωπος προσωποποίηση του αθλήματος. Αξίζει να θυμόμαστε ότι ήταν βασικός στο ΑΕΚ – Μίλαν το 1994 δίπλα στον Στέλιο Μανωλά που δεν είχε βρει νικητή, αλλά δεν υπήρχαν και γκολ (0-0). Τι να πω τώρα για εκείνο το παιχνίδι. Αντιμετώπισε τον Μαλντίνι, τον Μπαρέσι, τον Ντοναντόνι, τον Αλμπερτίνι, τον Κοστακούρτα, τον Γκούλιτ.
Στο νησί τον είχαμε χαζέψει από κοντά κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όταν αγωνιζόμενος στο Χαϊδάρι πάτησε το χόρτο του Δημοτικού Σταδίου Ζακύνθου για τη Δ’ Εθνική, πριν απαξιωθεί και πριν καταργηθεί. Μην απορείτε που κι εκείνο το παιχνίδι έληξε 0-0.
Ο Μανώλης τέτοια ματς τα είχε για… πρωινό. Και ειδικά με τόση εμπερία που είχε «φορτωθεί» τότε. Η Ζάκυνθος επί Καπανδρίτη και Φιορεντίνου καιγόταν για τη νίκη , ώστε να εξασφαλίσει την παραμονή. Αλλά ήταν τόσο επιβλητικός πίσω που κάθε υποψία φάσης την καθάριζε σαν οδωστρωτήρας. Μου χε κάνει μεγάλη εντύπωση η ψυχραιμία και η ηρεμία που διέθετε κατά τη διάρκεια του αγώνα. Να θυμίσω επίσης πόσο δυνατή ήταν η Δ’ τότε… Θα λεγα ακριβώς όπως η Β’ σήμερα για να μην πω κάτι παραπάνω… Δεν είχε απαξιωθεί το ποδόσφαιρο ακόμα, ούτε είχε πέσει τόσο η ποιότητα των κατηγοριών όπως σήμερα.
Επίσης να θυμίσω το «τρίο» στη βαθμολογία Αγ. Δημήτριος (Μπραχάμι) επί Δημήτρη Βυθούλκα αριστερό μπάκ… όταν κατέβαινε την αριστερή πτέρυγα στο ματς που έγινε στο νησί (1-1 με ξερό σουτ του Φυτόπουλου το γκολ) έλεγαν από την κερκίδα «κατεβαίνει ο Τσάκας» λόγω της καράφλας και λόγω του πρώτου νικητή του Big Brother που ήταν δημοφιλής τότε με την καράφλα του, Θρασύβουλος, που ήρθε στη Ζάκυνθο και έριξε χαλαρή τεσσάρα (0-4) και 3ο το Χαϊδάρι του Μανώλη.
Για την ιστορία να αναφέρω ότι η Ζάκυνθος είχε καταφέρει τελικά να παραμείνει στην κατηγορία μετά κόπων και βασάνων, σε έναν όμιλο με αρκετές Αθηναϊκές ομάδες.
Όταν αποσύρθηκε ο Μανώλης λοιπόν, ξαναήρθε στο νησί, ως παλαίμαχος του Χαϊδαρίου κάπου στο 2010. Δεν ήταν μόνος του βέβαια αλλά τέτοιες «μπαλαδόφατσες» σε αγώνα παλαιμάχων στο νησί θαρρώ πως δεν είχαμε ξαναδεί. Το Χαϊδάρι είχε επικρατήσει, σκορ δεν θυμάμαι, αλλά μου είχε μείνει η αίσθηση μιας ανώτερης ομάδας.
Η οικογένεια της ΑΕΚ και όσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο σήμερα θρηνούν.
Αιωνία του η μνήμή
Υ.Γ. Παρακαλώ τους συντάκτες από το νησί να βάλουν αυτούσιο το κείμενο, αν επιθυμούν να πάρουν τις πληροφορίες που αντλήθηκαν από τα εσώψυχα του υπογράφοντα. Δεν είναι μυστικά, έγιναν δημόσια όλα αυτά. Αλλά δεν είναι εύκολο κάποιος να τα παραθέσει αν δεν τα θυμάται και δεν τα έχει βιώσει ο ίδιος.
