Δυστυχώς λόγω περιορισμένου ελεύθερου χρόνου δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ να γράφω συχνά στο ιστολόγιο. Οι παλιές εποχές έχουν εκλείψει με τους ρυθμούς που υπάρχουν πλέον στην καθημερινότητά μου.
Τώρα που βρήκα λίγο την ευκαιρία λοιπόν ήθελα να αφιερώσω ένα τελάρο λέξεις για τον αγαπημένο μου Ντούσαν που αντίκρισα πριν λίγες εβδομάδες. Αγέρωχος και ανέκφραστος, όπως πάντα, χαμηλόφωνος… Του λέω «Ντούσαν σε ευχαριστούμε για όσα μας άφησες…» , «Να είσαι πάντα καλά…» μου γνέφει.
– «Έλα να τα πούμε λίγο να κάτσουμε να κεράσω καφεδάκι…»
– «Πάω στο γιατρό…»
Η πρώτη σύντομη συνομιλία μας ολοκληρώθηκε και ακολούθησε μια δεύτερη λίγα λεπτά μετά… Μαζί με την απαστράπτουσα σύζυγό του.
Τα 78 θα κλείσει τον ερχόμενο Δεκέμβρη, με διάφορα θέματα υγείας τα τελευταία χρόνια, αλλά πάντα αρχοντικός και σοβαρός. Στην φωτογραφία κάτω θα ρισκάρω να πω πως ένιωθε τον θαυμασμό μου και το πρόσωπό του παρουσιάζει σημάδια ευδιαθεσίας. Πόσο τον χάρηκα. Ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του Ελληνικού ποδοσφαίρου του ανήκει δικαιωματικά.
